Téma: Nuda, która rzuciła mnie w wir losu

Mam prawie czterdzieści lat i pracuję w księgowości. Wiecie, jak to jest: PIT-y, VAT-y, bilanse, życie na liczbach. Po godzinach wracam do domu, który nagle zrobił się bardzo cichy, bo córka wyjechała na studia, a pies, mój stary kompan, śpi więcej, niż biega. Przez pierwsze miesiące gapienie się w telewizor działało. Ale po jakimś czasie nawet seriale zaczęły się dublować, a wieczory ciągnęły się jak paragon ze sklepu po trzydziestu pozycjach.

Pamiętam ten wtorek, bo to był pierwszy dzień po zamknięciu bilansu kwartalnego. Miałam tyle energii, że aż niewygodnie usiąść. Leżałam na kanapie i scrollowałam telefon, nie oczekując niczego. Reklama wyskoczyła jak znikąd – coś o kasynie online, jakaś kolorowa ruletka. Zawsze omijałam podobne rzeczy. Może przez stereotyp, że hazard to tylko problemy. Ale tamta ruletka wyglądała jak gra planszowa, a ja czułam, że muszę ruszyć czymś, chociaż palcem. Pobawiłam się dziesięć minut, bez żadnego wkładu, tylko tak zwana opcja demo. I coś we mnie odżyło.

Nie powiedziałabym wtedy nikomu, że mnie to wciąga, ale po trzech dniach wróciłam. Tym razem już z prawdziwym kontem i niewielkim przelewem na start. Ustawiłam sobie limit na telefonie, jak budżet na drobne wydatki. I zaczęła się moja dziwna przygoda z losem, zupełnie inna, niż myślałam, że będzie. Bo ja, osoba, która zawsze chciała mieć wszystko poukładane, nagle stanęłam twarzą w twarz z czymś, czego nie sposób przewidzieć. To było fascynujące, przyznaję. Moment, w którym koło się kręci, albo karty się sypią, to taka żywa lekcja pokory. Czasem myślałam: jestem przecież dorosłą, inteligentną kobietą, wiem, że prawdopodobieństwo działa na moją niekorzyść. A mimo to, ten dreszcz, gdy trafisz dziesiątkę albo wypadnie twój kolor, rozgrzewa cię od środka przez cały wieczór.

Grałam na małych stawkach, bo nie lubię ryzyka w życiu, a co dopiero w finansach. Znalazłam dla siebie takie sloty, gdzie można obstawiać dwadzieścia groszy na spin. Tajemnica tkwiła w tym, by nie gonić wielkich wygranych, tylko cieszyć się procesem. Brzmi jak banał? Może. Ale ile razy w księgowości liczy się każdy grosz, a tutaj nagle można puścić go w ruch i zobaczyć, co się stanie. Zdarzało się, że wygrywałam trzydzieści złotych, czasem sto. I wyobraźcie sobie: czułam się tak dumna, jakbym uratowała budżet całej firmy. A innym razem przegrywałam pięćdziesiąt i po prostu przecierałam oczy, bo liczyłam, że to tylko zły sen.

Właśnie wtedy odkryłam, że przegrana nie boli mnie tak, jak kiedyś myślałam, że będzie. W pracy uczą nas, że każdy błąd trzeba analizować i eliminować. W kasynie błąd bywa po prostu częścią zabawy. Nikt nie stoi nad tobą z notatnikiem. A najlepsze w tym wszystkim okazało się to, że po jednym wieczorze, gdy nie mogłam spać, napisałam do kogoś na czacie przy grze. Okazało się, że to mężczyzna z innego miasta, który też gra od niedawna. Pogadaliśmy o niczym, o jakichś nowych automatach, a on podrzucił mi, że korzysta z takiej aplikacji, która ma fajny system bonusów i szybkie wypłaty. Zapamiętałam, bo szukałam właśnie czegoś wygodnego na telefon.

Posłuchałam go i zainstalowałam vavada kasyno app. Nie powiem, że zmieniło to całe moje życie, bo to zawsze tylko narzędzie, ale wygodnie miało się wszystko w jednym miejscu. Mogłam grać na kanapie, czekając na wizytę u fryzjera, a nawet w przerwie obiadowej, gdy nikt nie patrzył. To już nie była wielka, krzywdząca rozrywka, tylko taka przyjemność jak robienie sudoku. A właściwie to jeszcze lepsze, bo sudoku nie daje ci tej dziwnej satysfakcji, gdy trafisz coś ekstra.

Z czasem nauczyłam się sobie mierzyć, ale wciąż bywają momenty, gdy myślę: a co jeśli właśnie teraz, na tym jednym spinie, wydarzy się coś, co zapamiętam do końca życia? Bo przecież nie chodzi tylko o pieniądze. Chodzi o to uczucie, że przyszłość nie jest zaplanowana w arkuszu kalkulacyjnym. Że nie wszystko da się odliczyć od podatku, wyszacować, wpisać w rubryczkę. W życiu zdarzają się zupełnie przypadkowe zbiegi okoliczności i czasem warto dać im szansę. Każde wkroczenie na niepewny grunt to mała lekcja odwagi.

Przyznam, że w pewnym momencie doszłam do wpół do trzeciej w nocy, grając w takim transie, że nie poczułam nawet, jak minęły cztery godziny. Nazajutrz obudziłam się niewyspana i przegrana. Ale nie w sensie finansowym – ograniczyłam depozyt, więc nie mogłam stracić wiele. Chodziło o coś innego, o taki głód czegoś, co właśnie zniknęło. Wtedy dotarło do mnie, że hazard to taka lustrzana gra. Pokazuje ci, jak naprawdę radzisz sobie z tym, że nie masz kontroli. Bo ja zawsze lubiłam, jak ktoś mówi „daj sobie spokój, nie da się przewidzieć”, odpowiadałam „akurat”. A tutaj musiałam przyznać: los potrafi dać w kość, ale potrafi też zaskoczyć pozytywnie, jeśli mu na to pozwolisz.

Po kilku miesiącach regularnych, ale krótkich sesji, zauważyłam, że przestałam grać dla czystej wygranej. Cieszyło mnie samo to, że mogę wyłączyć myśli o pracy, że mam możliwość rozmowy z ludźmi, którzy nie są tymi samymi znajomymi z biura. To trochę tak, jakbyś kupił bilet do świata, w którym twoje zadania nie są najważniejsze.

Myślę, że każdy powinien czasem spróbować czegoś, co nie ma sensu w dosłownym rozumieniu. Rumieniec na twarzy, gdy przychodzą te dwadzieścia złotych, nie z twojej pensji, tylko znikąd. To taki czysty przypływ radości. Mieszka we mnie taka cicha zgoda na to, że los to nie wróg, tylko partner do gry. Nauczyłam się wstawać od komputera, gdy wyczuwam, że zaczynam grać z nudów czy złości, a nie dla frajdy. Co więcej, dzięki tej całej zabawie odkryłam, że jestem znacznie odważniejsza niż myślałam. Czasem w życiu trzeba zaryzykować coś małego, by uwierzyć, że duże ryzyko cię nie przestraszy.

Niedawno pobiłam swój rekord, wygrywając pięćset złotych, a to już dla mnie suma, którą można przeznaczyć na weekendowy wypad. Ale najśmieszniejsze, że o wiele bardziej niż wygrana ekscytuje mnie ten moment, gdy możesz powiedzieć „dlaczego nie” i wcisnąć przycisk start. Ten dreszcz, który nie ma nic wspólnego z gwiazdami w nawiasach, bo jest autentyczny.

I może komuś się wydać, że tracę czas, ale ja widzę w tym coś w rodzaju treningu akceptacji. Uczysz się przegrywać wdzięcznie i wygrywać bez pychy. Potem przenosisz to na inne rzeczy – na rozmowę z szefem, na wieczorne wybory, na trudne relacje z rodziną.

Po dzisiejszym dniu poszłam na spacer, wzięłam ze sobą psa i myślałam sobie o tej układance, którą jest szczęście. Nigdy nie będę uzależniona od kasyna, bo za dużo widzę w nim tego ryzyka, które mogłoby mnie zniszczyć. Ale cenię sobie to, że spróbowałam. W końcu w rachunkach trzeba być precyzyjnym, a w życiu nie zaszkodzi od czasu do czasu zakręcić kołem i zobaczyć, w którą stronę wskoczy chwila. Bo jedna z tajemnic to nie tylko umieć liczyć, ale też umieć przegrać, gdy los chce w danej chwili czegoś innego. Nazywam to teraz moją prywatną filozofią na miarę małych kroków. I chociaż nie mówię o tym głośno przy znajomych, to wiem, że ta lekcja losu przyszła do mnie przez przypadkową reklamę i zwykłą codzienną nudę. Taki właśnie jestem ja: zagubiona w cyfrach, a jednocześnie otwarta na przypadki, szczególnie te, które pachną możliwością i zdrowym dreszczem emocji, bez patrzenia na wynik.