Téma: Girişin arxasında gizlənən şans

Həmin gün işdən tez çıxdım. Səbəb? Sadəcə başım ağrıyırdı. Yox, yorğunluqdan yox, o ofisdakı havasız mühitdən. Menecerimin sonsuz e-məktubları, həmkarların boşboğaz söhbətləri, klaviatura səsləri — bütün bunlar beynimi əritmişdi. Çıxıb gəzdim. Bakının Nizami küçəsi axşamüstü heç vaxt boş olmur, amma o gün mənə qəribə dərəcədə sakit göründü. Fənərlər yanırdı, hava bir az rütubətli idi. Ayaqlarım məni avtobus dayanacağına deyil, sahilə aparırdı. Dəniz həmişə məni sakitləşdirir.

Oturdum dənizkənarı skamyaya. Cibimdən siqaret çıxartdım, sonra düşündüm ki, yox, bu axşam siqaret çəkməyəcəm. Telefonumu çıxartdım. Tasboş ekran. Heç kim zəng etməyib, heç bir maraqlı mesaj yoxdu. Dostlar hərə öz işində, ailə uzaqda, mən isə bu boz axşamda özümlə tək qalmışdım. Elə həmin an, sağ tərəfimdə bir kölgə göründü. Qadın idi. Otuz yaşlarında, yaşıl gözlü, saçlarını yığmışdı. Əlində çanta, üzündə həmin o məşhur şəhər qadını ifadəsi — "işdən çıxmışam, hara gedim bilmirəm". Gözlərimiz bir anlıq toqquşdu, gülümsədi, mən də gülümsədim. Sonra nə baş verdisə, elə bir anlıq baş verdi. O, yanıma gəlib soruşdu: "Bağışlayın, saat neçədir?" Mən dedim, "Yeddi". Başını tərpətdi, "Gecdir, hələ də qaranlıq düşmür". Söhbət belə başladı.

Adı Ləman idi. Bankda işləyirmiş, mənim kimi o da həmin gün işdən tez çıxmışdı, amma səbəbi fərqli idi — sadəcə darıxmışdı. Dedi ki, evə getmək istəmir, çünki evdə onu heç kim gözləmir. Mən də dedim ki, eyni vəziyyət. Gülüşdük. Ləman təklif etdi ki, hara getmək olar? Mən dedim, "Bu saatda kafe doludur, kinoya gecikmişik". Sonra ağlıma bir şey gəldi. Bir müddətdir internetdə bir platforma görmüşdüm, maraqlı bir şey idi. Mən Ləmana dedim, "Əyləncəli bir şey bilirsən? Onlayn oyunlar var, amma adi deyil, canlı dilerlərlə. Mən özüm də cəmi bir neçə dəfə baxmışam, amma sınamaq istəyirsən?". Ləman maraqla baxdı, "Necə yəni? Pul itirərik?" Mən dedim, "Yox, sadəcə simvolik olaraq. Gəl bir stəkan çay alaq və yanımızda bir az da həyəcan olsun". O, razılaşdı.

Yaxınlıqda kiçik bir kafe tapdıq. Pəncərənin qarşısında oturduq, Ləman çay sifariş etdi, mən qəhvə. Telefonumu çıxarıb Ləmana gözdən keçirməyə verdim. O, ekrana baxıb dedi, "Bu maraqlı görünür". Mən də mostbet giriş etmək üçün bir neçə hərəkət etdim. Ləman soruşdu, "Qorxmurusan? Birdən uduzarıq?" Mən dedim, "Qorxmaq üçün heç nə yoxdu. Bu, bilet almaq kimidir — bəzən udursan, bəzən yox. Amma əsas əyləncədir". Mən balansıma az bir məbləğ əlavə etdim, Ləman da öz növbəsində eyni məbləği atdı. Dedi ki, "Bəs ki, qazansaq, nə edəcəyik?" Mən gülümsədim, "Axşam yeməyi alarıq, qalanını da xeyriyyəyə verərik". O, güldü, o qədər təbii idi ki, mənə elə gəldi, sanki illərdir tanışıq.

Oyunu seçmək çətin idi. Ləman dedi, "Mən slot oyunlarını sevirəm, çox rənglidir". Mən razılaşdım. Ekranda fırlanan çarxlar, parlaq meyvələr, ulduzlar. Ləman ilk fırlatmada qışqırdı: "Ay bax, iki ulduz gəldi!" Üçüncüsü gəlmədi, amma o o qədər həyəcanlandı ki, sanki böyük bir şey qazanmışdı. Mən də öz növbəmdə cəhd etdim. Səssizcə, rahatca. Fırlatma, daha bir fırlatma. Birdən ekranda işıqlar yandı. Ləman əlini çəkdi, "Dayan, nə oldu?" Mən ekrana baxıb donub qaldım. Kiçik bir bonus dövrü aktivləşmişdi. Bu o demək idi ki, mən heç nə etmədən bir neçə pulsuz fırlanma əldə etmişəm. Ləmanın gözləri parladı, "Vay, bəxtin gətirdi!". Həmin an, kafenin işıqları altında, iki yad insanın bir stol arxasında yaşadığı bu kiçik zəfər mənə çox qəribə gəldi. Sanki həyat mənə bir siqnal verirdi — "Bax, bu axşam təsadüfi deyil".

Pulsuz fırlanmalar zamanı bir neçə qələbə qazandım. Məbləğ o qədər böyük deyildi, amma kifayət idi ki, kafenin hesabını ödəyim və hətta bir az da pul qalsın. Ləman heyrətlə baxırdı, "Sən şanslı adamsan!". Mən dedim, "Bu mənim şansım deyil, bu axşamın şansıdır". Sonra Ləman da öz mərcini etmək istədi. O, məndən fərqli olaraq daha riskli oyun seçdi — rulet. Dedi, "Mən həmişə qırmızıya mərc edirəm, çünki qırmızı mənim sevimli rəngimdir". Top fırlandı, Ləman əllərini masaya sıxmışdı. Top dayandı. Qırmızı. Ləman qışqırdı, ətrafdakılar baxdı, amma vecinə almadı. O qazandı. Məbləğ kiçik idi, amma o qədər səmimi sevindi ki, mən də istər-istəməz gülümsədim.

Ləman dedi, "Bax, bu gün mənim doğum günümdür". Mən təəccübləndim, "Necə yəni? Niyə əvvəldən demədin?". O, çiyinlərini çəkdi, "Çünki heç kim yadında saxlamır. Bu il ailəm yox idi, dostlarım işgüzar səfərdə idi. Mən də özüm-özümə bu günü keçirmək istəmirdim, o üzdən də işdən tez çıxdım". Mən qaşlarımı qaldırdım, "Belə olan halda, bu qələbə sənə hədiyyə olsun". O, başını tərpətdi, "Yox, sənin sayəndə oldu. Sən olmasaydın, mən bu axşam evdə oturub televizora baxardım". Mən gülümsədim.

Sonra bir-birimizə baxdıq. Ləman təklif etdi, "Gəl bu qazandığımız pulla axşam yeməyi alaq. Sən razısan?". Mən dedim, "Əlbəttə". O, ekrana baxıb dedi, "Bir də bu mostbet giriş edib, mən də öz hesabıma baxım. Bəlkə orada başqa bonuslar var?". Mən soruşdum, "Sən özün heç bu platformaya girməmisən?" O dedi, "Yox, səninlə ilk dəfə oldu. Amma mənə bəyəndim, çox canlıdı". Mən də təəccübləndim ki, həqiqətən, bu təsadüfən başlayan söhbət nəyə çevrildi. Ləman öz mostbet giriş məlumatlarını yaratdı, kiçik bir mərc etdi və dərhal uddu. O güldü, "Bu gün mənim günümdü, hiss edirəm!". Mən dedim, "Onda bu gün sənin günündür, udmağa davam et". Amma Ləman dayandı. Dedi ki, "Dayanmaq lazımdır. Əsas udmaq yox, bu anı yaşamaqdır". Mən təəccübləndim, bu sözləri bu gün doğum günü olan, tək qalmış bir qadından eşitmək çox xoş idi.

Hesabı ödəyib çölə çıxdıq. Gecə idi. İşıqlar, maşınlar, insanlar. Ləman dedi, "Bilirsən, mən bu axşamı heç vaxt unutmayacağam. Sən təsadüfi bir adam idin, amma həyat mənə hədiyyə verdi". Mən də dedim, "Mən də". O, qazandığı pulla mənə yemək aldı. Biz gəzdik, danışdıq, gülüşdük. Saat gecə yarısını keçəndə dedi ki, getməlidir. Vidalaşarkən dedim, "Doğum günün mübarək, Ləman". O, gülümsədi, "Sağ ol. Sən olmasaydın, bu doğum günüm tarixin ən kədərli günü olardı". Mən də dedim, "Mən olmasaydım, sən bu şansı qazanmazdın".

Evə qayıdanda düşündüm. Təsadüfən dənizkənarında oturmuşdum, təsadüfən Ləmanla qarşılaşdım, təsadüfən telefonumu açıb mostbet giriş etdim. Amma bütün bu təsadüflər mənə bir şey öyrətdi — həyatda hər şeyin bir vaxtı var. O axşam qazandığım pul mənim üçün o qədər də önəmli deyildi. Əsas qazanc mənim üçün o idi ki, bir yad adamın doğum gününü xoş etdim, onun tənhalığını bir az da olsa yüngülləşdirdim. Ləman isə, ümid edirəm, hələ də həmin günü xatırlayır. Mən isə hər dəfə bu platformanı açanda onun gülüşünü xatırlayıram. Və bilirəm ki, bəzən ən yaxşı qələbələr pul qazanmaq deyil, bir insanın üzünə gülüş gətirməkdir.

Həmin gecədən sonra mən başqa cür oldum. Daha çox gülümsəyirəm, daha çox insanlarla söhbət edirəm. Çünki anladım ki, həyat gözlənilməzdir və ən gözlənilməz anlar ən gözəl xatirələri yaradır. Ləmanla bir daha görüşmədim, amma bu, heç nəyi dəyişmir. Çünki o axşam hər birimiz öz şansımızı qazandıq — mən dostluq, o isə unudulmaz bir doğum günü hədiyyəsi. Və hər dəfə mostbet giriş edəndə, o dənizkənarı skamya yadıma düşür. O boz axşam, o yaşıl gözlər, o səmimi gülüş. Budur, əsl uduş.