Téma: Το γαμήλιο ταξίδι που δεν έγινε ποτέ, αλλά η τύχη

Είχαμε προγραμματίσει γαμήλιο ταξίδι στη Ρώμη. Εγώ, η γυναίκα μου, πέντε μέρες, ξενοδοχείο, αξιοθέατα. Είχαμε μαζέψει λεφτά όλο τον χρόνο. Δύο εβδομάδες πριν φύγουμε, έσπασε το πόδι μου. Όχι αστείο. Μία πτώση από τη σκάλα, οστό, γύψος, ακινησία. Ταξίδι ακυρώθηκε. Τα αεροπορικά ήταν non refundable. Χάσαμε 600 ευρώ. Εκείνη την περίοδο, είχαμε και άλλα έξοδα. Η γυναίκα μου κοιτούσε τον λογαριασμό και σιωπούσε. Αυτή η σιωπή ήταν χειρότερη από κραυγή.

Γύρισα σπίτι από το νοσοκομείο, με γύψο ως το γόνατο, και κάθισα στον καναπέ. Βαρεμάρα, πόνος, τύψεις. Δεν μπορούσα να κουνηθώ, δεν μπορούσα να πάω στη δουλειά. Έπρεπε να μείνω ακίνητος για τρεις εβδομάδες. Οι πρώτες μέρες ήταν κόλαση. Την τέταρτη μέρα, άρχισα να ψάχνω στο κινητό για κάτι να περάσει η ώρα. Είδα μία διαφήμιση. Δεν θυμάμαι καν τι πωλούσε. Αλλά από εκεί, έπεσα σε ένα άρθρο για τυχερά παιχνίδια. Κάποιος έγραφε πώς κέρδισε ένα σημαντικό ποσό μέσα σε μία νύχτα, παίζοντας σε μία πλατφόρμα που λεγόταν Vavada.

Γέλασα. Σκέφτηκα «αυτά είναι για ηλίθιους». Αλλά η ανία είναι πιο δυνατή από τη λογική. Αποφάσισα να μπω, όχι για να κερδίσω, αλλά για να δω πώς λειτουργεί. Μπήκα. Η πλατφόρμα ήταν εντυπωσιακή, πολύχρωμη, γεμάτη ήχους. Δεν είχα λογαριασμό. Έφτιαξα ένα. Δεν κατέθεσα αμέσως. Περιεργάστηκα τα παιχνίδια, διάβασα τους κανόνες. Μετά από μία ώρα, είπα «ας βάλω 20 ευρώ, απλά για να περάσει η ώρα».

Ο γύψος με έκανε νευρικό. Το πόδι με πονούσε. Η γυναίκα μου είχε βγει για ψώνια. Ήμουν μόνος, κλεισμένος σε ένα σπίτι που είχε γίνει φυλακή. Άρχισα να παίζω ένα slot με θέμα την αρχαία Αίγυπτο. Πυραμίδες, φαραώ, σκαραβαίοι. Τα πρώτα λεπτά, τίποτα. Κέρδιζα 1 ευρώ, έχανα 2. Μετά από μισή ώρα, είχα 17 ευρώ. Βαρέθηκα. Άλλαξα παιχνίδι. Διάλεξα μία ρουλέτα. Μικρά ποντάρισματα. Ποντάρισα 2 ευρώ στο 19. Βγήκε 19. 70 ευρώ. Τώρα είχα 87. Ποντάρισα ξανά 5 ευρώ στο 19. Βγήκε 19. 180 ευρώ. Σύνολο 267.

Το χέρι μου άρχισε να τρέμει. Δεν το πίστευα. Η οθόνη μου έδειχνε 267 ευρώ. Από 20. Μέσα σε σαράντα λεπτά. Πάτησα απόσυρση. Τράβηξα 250 ευρώ, άφησα 17 μέσα. Δεν είχα ξανανιώσει τέτοια αδρεναλίνη. Ξέχασα τον πόνο, ξέχασα τον γύψο, ξέχασα το γαμήλιο ταξίδι. Για λίγα λεπτά, ήμουν απλά χαρούμενος.

Την επόμενη μέρα, η γυναίκα μου είδε το υπόλοιπο στην κάρτα. «Πού βρήκες λεφτά;» με ρώτησε. Της είπα την αλήθεια. Δεν θύμωσε. Με κοίταξε, χαμογέλασε, είπε «τουλάχιστον δεν πλήγωσες κανέναν». Εκείνο το βράδυ, παραγγείλαμε φαγητό απ' έξω, κάτι που δεν κάναμε ποτέ. Φάγαμε, γελάσαμε, και για πρώτη φορά μετά από μέρες, ένιωσα ότι η ζωή δεν είχε σταματήσει.

Τις επόμενες εβδομάδες, καθώς θεράπευα, μπήκα μερικές ακόμα φορές. Πάντα με 10 ευρώ, πάντα με όριο. Μία φορά κέρδισα 45, μία έχασα 10. Μία άλλη, κέρδισα 90 και τράβηξα 80. Το Vavada δεν έγινε εμμονή. Έγινε ένα διάλειμμα, ένας τρόπος να περάσει η ώρα χωρίς να σκέφτομαι το πόδι μου, την ακύρωση, τα λεφτά. Όταν βγήκε ο γύψος, σταμάτησα να μπαίνω συχνά. Τώρα παίζω μία φορά τον μήνα, αν θυμηθώ.

Αυτό που κράτησα από εκείνη την περίοδο δεν είναι τα χρήματα. Είναι η διαπίστωση ότι ακόμα και στα χειρότερα, υπάρχει μία διέξοδος. Μπορεί να μην είναι η Ρώμη. Μπορεί να είναι ένας καναπές, ένα κινητό, μία ρουλέτα. Αλλά υπάρχει. Και αν την εκμεταλλευτείς σωστά, χωρίς απληστία, χωρίς πίεση, μπορεί να βγεις κερδισμένος. Όχι μόνο σε χρήμα. Σε ηρεμία.

Η γυναίκα μου ακόμα πειράζει. «Πάμε ένα ταξίδι στη Ρώμη;» μου λέει κάθε τόσο. Γελάω. «Θα πάμε», απαντώ. «Αλλά ας μαζέψουμε πρώτα. Και ας μην πέσω από καμιά σκάλα». Εκείνη γελάει. Εγώ γελάω. Κι αυτό, μετά από μία αποτυχία, είναι ήδη μεγάλη νίκη. Τα υπόλοιπα είναι απλά χαρτάκια. Τα χαρτάκια έρχονται και φεύγουν. Η παρηγοριά, όμως, μένει. Την βρήκα σε ένα παιχνίδι. Αλλά την κράτησα στην καρδιά μου. Εκεί που καμία ρουλέτα δεν μπορεί να αγγίξει. Μόνο η αγάπη. Και καμία τύχη δεν την ξεπερνάει αυτή.